5.

    Ciężkie kroki odbijały się echem w głowie Elizy. Obudziła się wystraszona po czym usiadła na łóżku podkulając nogi pod brodę. W głowie jej szumiało, a pokój zaczął obracać się jak karuzela. W ciemności dziewczyna dostrzegła zarys postaci, która z każdą chwilą robiła się coraz wyższa i szersza, a ona stawała się mniejsza i bezbronna. Kiedy z ciemności wyłonił się wysoki mężczyzna, Eliza nadal nie była w stanie rozpoznać, kim jest. Zbliżał się do jej łóżka i wyciągał w jej stronę ręce. Na prawym przedramieniu zalśnił tatuaż. Dziewczyna skuliła się jeszcze bardziej. Wiedziała już, kim jest ten człowiek. Kiedy światło księżyca całkowicie rozjaśniło pokój jej oczom ukazała się twarz mężczyzny. Z szerokim uśmiechem na twarzy nachylił się nad nią i wyciągnął do niej ręce. Eliza chciała uciec, ale nie miała gdzie. Znalazła się w pułapce. Oprawca chwycił ją za szyję i coraz mocniej zaciskał dłonie. Dziewczyna szarpała się i wiła jak wąż. Brakowało jej powietrza, mężczyzna ściskał jej szyje coraz mocniej. Zaczęła się dusić. Czuła jak robi się jej ciemno przed oczami. Czuła, że umiera, a ostatnie, co usłyszała to głośny zachrypnięty śmiech mężczyzny.    

   

   Eliza obudziła się zlana potem. Usiadła na łóżku i rozejrzała się po pokoju. Nikogo nie było. Przyłożyła drżącą rękę do swojej piersi. Czuła jak jej serce szybko i mocno bije. Wzięła kilka głębokich oddechów. Mogłaby przysiąc, że czuła na sobie czyjeś dłonie. Przełknęła głośno ślinę.

   -To tylko zły sen Eliza, to tylko zły sen – powtarzała na głos, bo tylko tak była w stanie w to uwierzyć. Od kilku dni jej sen zmieniał się w taki sam koszmar. Zasypiała z myślą, że którejś nocy może się on urzeczywistnić i mężczyzna, który ją przetrzymuje po prostu przyjdzie w nocy, tak jak to zrobił kilka dni temu, tylko, że tym razem ją zabiję. Kiedy jej oddech się wyrównał a serce biło już normalnym tempem, dziewczyna położyła się i próbowała ponownie zasnąć. Niestety myśl, że on jest gdzieś tam nie dawała jej spokoju. Jak mogła spokojnie spać, kiedy człowiek, który bez skrupułów zastrzelił jej sąsiada być może śpi za ścianą, albo, co gorsze tylko czeka na odpowiedni moment, aby wpakować jej kulkę w głowę. Jak mogła w ogóle liczyć, że pozwolą jej żyć, skoro widziała jak popełniają przestępstwo. Mogłaby błagać na kolanach i przysiąc na wszystko, że jeśli ją wypuszczą to nikomu nie powie, ale przecież nie są idiotami, prawda? Dlaczego mieliby jej zaufać?

   Eliza oderwała się od ponurych myśli i wizji swojej przyszłości, dopiero wtedy, kiedy do pokoju wdarły się ostre promienie słońca. Dziewczyna wiedziała już, że nadal znajduję się w Warszawie. Dowiedziała się już w dniu, w którym się ocknęła. Stała wtedy parę godzin w oknie i wpatrywała się w miasto ciągnące się aż po horyzont. Próbowała oczywiście otworzyć okno i wołać o pomoc, ale było zamknięte na klucz.

Wolnym krokiem podeszła do lustra. Przyłożyła chłodną dłoń do policzka. Nie był już spuchnięty ani obolały, z dnia na dzień robił się bardziej kolorowy. Był bordowy, siny, nawet prawie czarny, a teraz zrobił się żółtawy. Dziewczyna długi czas wpatrywała się w swoje odbicie. Widziała w nim przerażone spojrzenie, podpuchnięte od płaczu oczy, długie poplątane włosy, spierzchnięte wargi. Poczuła nagle ogromną tęsknotę za domem. Nie za tym, w którym się wychowała, lecz za tym, którego nigdy nie miała. Za kochającą matką, opiekuńczym ojcem, nawet za siostrą, którą zawsze pragnęła mieć, mimo, że w domu dziecka miała ich aż nadto. Za wspólnymi obiadami, niedzielnymi wycieczkami rowerowymi po Warszawskich parkach, za problemami, z którymi mogłaby się zwrócić do rodziców. Tęskniła za tym, czego nigdy nie miała i mieć już nie będzie. Nie założy nawet własnej rodziny. Nie urodzi mężowi upragnionego syna, nie będzie go tulić na dobranoc, nie będzie się żegnać z mężem przed wyjściem do pracy. Nie będzie miała nic. Po prostu umrze i nikt za nią nie zapłacze. Nikt, bo była całkiem sama na świecie. Z jej ust wyrwało się ciche westchnienie przepełnione bólem.

   -Wracam do domu… - wyszeptała, po czym zaczęła śpiewać drżącym głosem:

Wracam do domu, od tylu lat

Wciąż po kryjomu, przed wschodem dnia

Wiem, że czekałeś, aż powiem tak

Wracam do domu, ostatni raz.

   Eliza pociągnęła nosem i otarła dłonią spływające po policzkach łzy. Usiadła na łóżku i podkuliła nogi pod brodę. Objęła je ramionami i kontynuowała piosenkę:

Wszystko, co mam, co dał mi świat

Noszę w sobie, by kiedyś Ci dać

Choć mówią, że, nie mamy szans

Ciągle wierze, że jeszcze jest czas

I chcę, razem z Toba zakończyć ten dzień

Ten jeden dzień

Wracam do domu, wiem, że już czas

Poczuć chcę znów, smak tamtych lat

Było tak wiele, radości w nas

Wracam do domu, lepiej jest tam*

  Nie dokończyła. Głos jej się załamał i nie była w stanie wydusić ani słowa więcej. Znała tą piosenkę na pamięć, śpiewała ją zawsze, gdy było jej źle, gdy potrzebowała pocieszenia. Teraz nikt nie mógł jej pocieszyć. Była tu całkiem sama.

.

   Drżący, cienki głos zza drzwi sparaliżował Dominika na całym ciele. Miał właśnie dzwonić do nowego klienta, kiedy usłyszał cichy, zapłakany głos dziewczyny, która nuciła ciągając, co chwile nosem. Nie chodziło tu o nią. Nie było mu jej żal. Chodziło o piosenkę, którą śpiewała. Piosenkę, którą nuciła mu matka przed snem. Obraz wysokiej i smukłej kobiety nachylającej się nad jego łóżkiem pojawił się równo z pierwszymi słowami piosenki, które usłyszał. Nie myślał o niej od śmierci ojca. W ogóle mało, kiedy zdarzało mu się o niej myśleć. Pamiętał ją jak przez mgłę. Zmarła, kiedy miał osiem lat. Ale teraz, kiedy usłyszał swoją kołysankę z dzieciństwa, obraz matki był tak wyraźny jakby stała obok niego. Poczuł się znów jak mały chłopiec. Bez zmartwień, problemów. Czuł się wolny, ale jego serce mimo to, było twarde i zimne jak lód. Nawet tak głęboko zakorzenione wspomnienie, które dzięki kilku wersom piosenki, wróciło do niego jak burza nie zdołało stopić lodu z jego serca, które kiedyś było pełne miłości i współczucia.

  Kiedy za drzwiami słychać było tylko cichy płacz, Dominik zaczął wracać do teraźniejszości. Przez krótką chwilę miał ochotę wejść do pokoju i poprosić, aby śpiewała dalej. Chciał znów zobaczyć matkę, która przed chwilą rozpłynęła się w powietrzu. Zrezygnował. Miał inne sprawy na głowie. Jego matka nie żyła i nic tego nie zmieni a na pewno nie jakaś piosenka.

   Przetarł dłonią oczy i ruszył w kierunku swojego gabinetu. Z szuflady wyjął walthera P-99 i szybko wsuną do kabury. Połączył się z Maxem.

   -Tak szefie?

   -Jestem gotowy, możesz przyprowadzić samochód.

   -Już się robi.

   Dominik zamknął na klucz gabinet i ruszył w stronę drzwi. Zatrzymał się na chwilę i przywołał do siebie jednego z ochroniarzy.

   -Macie jej pilnować i ani mi się waż jej tknąć. Jeśli coś jej się stanie sam wpakuje Ci kulkę w głowę jasne?

   -Szefie daj spokój moglibyśmy się z nią trochę zabawić, niezła z niej suka – wysoki, lecz za chudy jak na gangstera chłopak zaśmiał się gardłowo i założył ręce na piersi.

   -Kurwa, czy nie wyrażam się jasno? – Złapał go za koszulkę i przycisnął do ściany. Szybkim ruchem wyjął pistolet i przystawił mu lufę do czoła. – Jeśli ją dotkniesz Kamil, Ty albo Kuba nie będę się długo zastanawiał. Zapoznacie się bliżej z moim kolegą waltherem a raczej z jego kulką. – Puścił go i poklepał go po policzku. Chłopak przełknął głośno ślinę i cicho przytaknął. Dominik wyszedł z mieszkania z hukiem zatrzaskując drzwi. Jego ludzie potrafili go szybko doprowadzić do furii. Co ten gówniarz sobie wyobrażał?  Nie cierpiał jak ktoś lekceważy jego rozkazy, a jeśli ktoś już to zrobi ma poważne kłopoty.

   Zdenerwowany wbiegł na parking. Max czekał już przy samochodzie. Pozostałych dwóch gangsterów siedziało w drugim samochodzie. Dominik bez słowa minął przyjaciela i wsiadł do samochodu. Po chwili blondyn usiadł za kierownicą i z piskiem opon ruszył z miejsca.

   -Co jest? – Max zawsze wiedział, kiedy jego przyjaciel ma problem.

   -Nic – rzucił oschle i nerwowo poprawił się na siedzeniu pasażera.

  -Przecież widzę, nie wciskaj mi kitu. Martwisz się dzisiejszą transakcją?

   -Odrobinę. Queen of freedom jest nowym środkiem w kraju. Nie wiem czy będzie opłacalny. A nie ma, co ukrywać, cholerstwo jest drogie.

   -Damy radę. Rozmawiałem już z kilkoma klientami, bardzo chętnie spróbują nowego towaru. Te dziesięć tysięcy tabletek sprzeda się migiem i nawet się nie obejrzysz a będziesz zamawiał następną dostawę. Miejmy nadzieje, że dostawcy nie robią nas w chuja. – Dominik nie odpowiedział. Chciał wierzyć, że to, co mówi Max się sprawdzi, ale jednak coś nie dawało mu spokoju. Oddalili się już parę kilometrów od Warszawy i powoli zbliżali się do opuszczonych magazynów gdzie umówili się z dostawcą.

   Kiedy wjechali na plac, między halami stał już czarny samochód. Wysiadło z niego czterech mężczyzn. Dominik spojrzał na Maxa, który kiwnął głową i wysiadł, jako pierwszy. Dołączyli do niego pozostali dwaj gangsterzy. Dominik jeszcze przez chwile obserwował swoich ludzi, po czym również wysiadł. Kiedy zbliżyli się do mężczyzn z samochodu wysiadła kobieta. Dominik zatrzymał się gwałtownie i zmierzył ją wzrokiem. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy do długie i prawie nagie nogi kobiety. Obcisła skórzana sukienka opinała się na jej krągłościach, a kiedy jego wzrok spoczął na dużych piersiach aż otworzył usta. Zacisnął dłonie w pięści i z żalem przeniósł wzrok wyżej. Krótkie blond włosy ledwo dotykały ramion. Czerwone duże usta wygięte były w lekkim uśmiechu. Przyjrzał się dokładnie jej twarzy. Mocno widoczne kości policzkowe dodawały jej tylko uroku, zgrabny nos i duże niebieskie oczy. Była zjawiskowa. Dominik był tak w nią wpatrzony, że całkiem zapomniał, po co tu jest. Dopiero, kiedy Max trącił go łokciem, oderwał od niej wzrok. Jednak nie na długo. Kobieta podeszła do niego wyciągając rękę. Zacisnął mocno zęby widząc jak jej piersi delikatnie falują pod wpływem kroków.

   -Sandra Walczak – przedstawiła się melodyjnym głosem. Dominik jak w transie ujął i delikatnie pocałował jej dłoń.

   -Dominik Guzowski – odpowiedział przełykając głośno ślinę.

  -Przejdźmy może od razu do interesów Dominiku – uśmiechnęła się delikatnie. Podobało mu się, w jaki sposób wypowiada jego imię. Cała mu się podobała. Jego ciało też się z tym zgadzało. Czuł jak cały sztywnieje.

   -Tak, oczywiście – odpowiedział również z uśmiechem. Sandra kiwnęła na swoich ludzi, którzy chwilę później przynieśli dwie walizki. Kobieta wzięła jedną z nich i otworzyła. Dominik ujrzał jasnozielone małe pigułki szczelnie zapakowane w foliowe woreczki.

  -Chcesz przetestować? Zaczynają działać po kilki minutach.

  -Dziękuję, ale mam od tego ludzi. Janek czy mógłbyś? – Zwrócił się do jednego ze swoich ludzi. Mężczyzna bez zastanowienia podszedł i po chwili zażył zieloną tabletkę.

Dominik przyglądał mu się badawczo. Na początku Janek zaczął się delikatnie uśmiechać, po chwili dostrzegł u niego lekko powiększone źrenice.

  -Kurwa szefie, to jest… kurwa wszystko jest takie zajebiste! - Dominik zaśmiał się cicho. Narkotyk działa, więc wszystko jest w porządku. Posłał Maxa po pieniądze. Tym razem Dominik wziął walizkę i otworzył ją przed kobietą.

   -Pięćset tysięcy, chcesz przeliczyć?

 -Wierzę, że jesteś uczciwym człowiekiem Dominiku. – Kiedy przejmowała od niego walizkę delikatnie dotknęła jego dłoni.  Max i drugi mężczyzna wzięli dwie walizki i zanieśli je do samochodu po drodze prowadząc roześmianego Janka.

   -Sandro?

   -Tak?

  -Może miałabyś ochotę hmm uczcić dobrą transakcję? –Spytał lekko zmieszany. Jednak, kiedy kobieta uśmiechnęła się szeroko trochę się rozluźnił.

  -Z przyjemnością – położyła mu dłoń na ramieniu - O której po mnie przyjedziesz? – Zapytała zalotnie.

  -Dwudziesta?

  -Świetnie, później wyślę Ci adres. Do zobaczenia – Puściła mu oczko i odeszłam. Dominik patrzył jak zgrabnie się porusza.

  -Dzisiaj się zabawimy – powiedział sam do siebie i wsiadł do samochodu.

   Parę minut przed ósmą Dominik stał już przed nowoczesnym apartamentowcem.  Chwilę później wyszła z niego Sandra ubrana w czerwoną sukienkę i wysokie czarne szpilki.

  -Mmm wyglądasz niesamowicie – powiedział Dominik, otworzył jej drzwi do limuzyny, którą wypożyczył na dzisiejszy wieczór. Chciał spędzić z nią wieczór sam na sam, więc postanowił, że będą jeździć po Warszawie całą noc.

   -Dziękuje.

   -Czego się napijesz? –spytał otwierając barek.

  -Zaskocz mnie dżentelmenie – uśmiechnęła się zalotnie i przygryzła dolną wargę. Dominik czuł jak robi mu się gorąco. Nalał dwa kieliszki szampana Krug Rose.

   -Za interesy – Sandra uniosła kieliszek i delikatnie stuknęła nim o kieliszek Dominika. Zaczęli rozmawiać o swoich interesach. Brunet, co chwilę zerkał na jej pełny biust i kuszące usta. Kobiecie najwidoczniej to nie przeszkadzało, kiedy się śmiała odrzucała delikatni głowę do tyłu wypinając przy tym piersi w stronę gangstera lub pochylała się w jego stronę kładąc dłoń na jego udzie. Pożądanie rosło w nim z każdą sekundą. Czuł jak po każdym jej wypowiedzianym słowie lub śmiechu sztywnieje w kroczu. Była tak niesamowicie piękna i pociągająca, że nie mógł oderwać od nie wzroku. Kiedy skończyli butelkę szampana oboje czuli się lekko pijani. Dominik odstawił puste kieliszki na stolik i położył dłoń na nagim udzie kobiety. Sandra cicho jęknęła i delikatnie rozsunęła nogi. Nie mógł już dłużej wytrzymać. Wsunął dłoń głębiej aż napotkał aksamitne w dotyku majtki.

  -Oboje wiemy, po co się dzisiaj spotkaliśmy, więc nie każ mi dłużej czekać Dominiku – wyszeptała mu do ucha. Nie musiała mu dwa razy powtarzać.

>>>

Znów nawaliłam z czasem. Ale za to rozdział trochę dłuższy niż wcześniejsze :)

*Justyna Steczkowska- Wracam do domu